سلام خدمت مخاطبين سایت تکاوران سایبری در اين پست مطالبی با ارزش و خواندنی قرار داده ایم امیدواریم با مطالعه آن نهایت استفاده را ببرید

    اگر از اين پست لذت برديد و خوشتون امده در صفحات اجتماعي خود به اشتراک بگذاريد تا ديگران هم استفاده کنند.

    و همچنين خواهشمنديم با نظرات و پيشنهادات خود ما را ياري بفرماييد

    با گذاشتن نظر در قسمت دیدگاه ها می توانید ما را در بهتر شدن یاری کنید

    2018 سال نمایشگرهای بدون حاشیه و بریدگی صفحه نمایش در تلفن های هوشمند است. اما یکی از موضوعات مهمی که در سال های اخیر آرام آرام وارد دنیای موبایل شده، نسبت ابعاد تصویر 18:9 است که شرکت های مختلفی به سمت آن گرایش پیدا کرده اند.

    البته نسبت ابعاد 18:9 هنوز در مراحل ابتدایی فراگیر شدن بوده و فعلاً نسخه کم عرض تر 16:9 کاربرد بیشتری در صنعت نمایشگرها دارد. در واقع از زمان معرفی تلویزیون های عریض، نسبت ابعاد تصویر 16:9 به استاندارد صنعت تبدیل شد؛ اما حالا با ظهور مقیاس 18:9، آیا باید به فکر مهاجرت به این استانداد جدید باشیم؟

    نسبت ابعاد تصویر چیست؟

    نسبت ابعاد تصویر

    ابتدا بگذارید تعریفی از نسبت ابعاد تصویر داشته باشیم. نسبت ابعاد تصویر همان طور که از اسمش پیداست، نسبت طول به عرض تصویر را نشان می دهد که در آن عدد بزرگ تر نماینده طول و عدد کوچکتر نماینده عرض است.

    این نسبت از تقسیم اعداد رزولوشن نیز قابل دستیابی است؛ به عنوان مثال در رزولوشن فول اچ‌دی یا 1080 در 1920، با تقسیم هر دو عدد به 120 به نسبت 16:9 (بخوانید 16 به 9) می رسیم.

    نسبت ابعاد تصویر

    به همین خاطر ممکن است با توجه به نمایشگر یا تصویر ثبت شده، با نسبت ابعاد مختلفی مواجه شوید که در میان آنها برخی از بقیه فراگیرترند. مانند نسبت ابعاد تصویر 1:1 عکس های مربعی در اینستاگرام، نسبت 4:3 تلویزیون های قدیمی، استاندارد 16:9 تصاویر HD و نسبت تازه وارد 18:9.

    نسبت ابعاد تصویر از کجا آمد؟

    نسبت ابعاد تصویر

    تاریخچه نسبت ابعاد تصویر بیش از هرچیزی به صنعت سینما گره خورده است. سینماگران از همان سال های ابتدایی با آزمون و خطا، تلاش می کردند بهترین نسبت ابعاد را برای نمایش هرچه بهتر آثار خود انتخاب کنند. البته بعضی از این اعداد آزمایشی نیز در طول سال ها مورد توجه دیگران قرار گرفته و به استاندارد صنعت تبدیل شدند.

    نخستین نسبت ابعاد تصویر ثبت شده در تاریخ یعنی 4:3، یکی از محبوب ترین موارد نیز بود. این نسبت که ابتدا در سینما مورد استفاده قرار گرفت، با حضور در تلویزیون های CRT به اوج فراگیری خود رسید.

    نسبت ابعاد محبوب 16:9 درست پس از فراگیر شدن فیلم های 70 میلیمتری معرفی شد

    اختراع تلویزیون تهدیدی برای صنعت سینما بود چرا که علاوه بر تازگی و جذابیت، راحتی بیشتری به همراه داشت و علاقه مندان به فیلم برای مشاهده آثار مورد علاقه خود، به تهیه بلیت و انجام سفرهای درون و برون شهری برای رسیدن به سینما نیازی نداشتند. در چنین شرایطی اهالی سینما به فکر رقابت افتادند.

    سینماگران برای مقابله با هجوم تلویزیون، فیلم های عریض 70 میلیمتری را ابداع کردند که به آنها اجازه می داد محتوای بیشتری را در تصویر خود بگنجانند. این فیلم ها به حدی فراگیر شدند که حتی امروزه هم در برخی از آثار مورد استفاده قرار می گیرند.

    نسبت ابعاد تصویر

    نسبت ابعاد محبوب 16:9 نیز درست پس از فراگیر شدن فیلم های 70 میلیمتری معرفی شد. با تنوع یافتن نسبت ابعاد تصویر و معرفی نسبت های گوناگون، یکی از متخصصان صنعت سینما به نام «دکتر کرن پاورز» که عضو انجمن مهندسان فیلم و تلویزیون بود، به فکر تعریف استاندارد جدیدی افتاد.

    دکتر پاورز نسبت ابعاد 16:9 را در سال 1984 به عنوان حد وسط نسبت های رایج معرفی کرد. استفاده از این نسبت در تلویزیون و سینما باعث کاهش حاشیه های سیاه تصویر شد و به همین جهت از محبوبیت بالایی برخوردار گشت.

    انعطاف پذیری و کاربرد بالای نسبت ابعاد تصویر 16:9 آن را به استاندارد صنعت و فراگیرترین نسبت ابعاد دنیا تبدیل کرد؛ به طوری که تا سال 2017 تقریباً تمام دیوایس های مدرن از این نسبت ابعاد استفاده می کردند. اما سؤال اینجاست که با وجود محبوبیت بالای نسبت 16:9، عدد 18:9 از کجا آمد؟

    ظهور نسبت ابعاد تصویر 18:9

    نسبت ابعاد تصویر

    محبوبیت و فراگیری نسبت ابعاد 16:9 نمایشگرهای 4:3 را منسوخ کرد؛ به طوری که در سال های اخیر تولیدکنندگان کمتر دستگاهی را با صفحه نمایش 4:3 روانه بازار کرده اند که همان موارد محدود نیز نتوانستند موفقیتی به دست بیاورند.

    نسبت ابعاد 18:9 توسط فیلمبردار ایتالیایی ویتوریو استورارو ابداع شد

    البته نسبت ابعاد 16:9 به عنوان یک حد وسط، همچنان با نسبت ابعاد فیلم های 70 میلیمتری فرق داشت که این تفاوت را در حاشیه های سیاه ایجاد شده هنگام تماشای بعضی از فیلم های سینمایی در نمایشگرهای HD می توان دید. به همین جهت گام بعدی در تعریف نسبت ابعاد تصویر استاندارد، ادغام فیلم های 70 میلیمتری با نسبت 16:9 بود.

    در سال 1998، فیلمبردار مشهور ایتالیایی «ویتوریو استورارو» که آثاری مانند «اینک آخرالزمان» را در کارنامه دارد، فرمتی به نام «Univisium» را ابداع کرد که نسبت ابعاد تصویر در آن 18:9 بود. البته در زمان معرفی نسبت مذکور، فیلم های معدودی مانند «جن گیر: سرآغاز» (با فیلمبرداری استورارو) از استاندارد 18:9 استفاده می کردند.

    اوج گیری نسبت ابعاد تصویر 18:9

    نسبت ابعاد تصویر

    در سال 2013، نسبت ابعاد 18:9 مورد توجه سریال سازها قرار گرفت و با آثار محبوبی مانند «House of Cards» و «Stranger Things» فراگیر شد. در این زمان بعضی افراد نسبت ابعاد تصویر 18:9 را با استریم ویدیو گره خورده می دانستند.

    گلکسی اس 8 با نمایشگر کشیده تر و نسبت ابعاد تصویر 18.5:9 روانه بازار شد

    پس از اثبات کاربردی بودن نسبت ابعاد 18:9، شرکت های مختلف عرضه دیوایس هایی با این نسبت ابعاد را آغاز کردند. در میان این شرکت ها نام هایی مانند ال جی و سامسونگ نیز دیده می شد که البته کمپانی سامسونگ، پرچمدار گلکسی اس 8 را با نمایشگر کشیده تر و نسبت ابعاد تصویر 18.5:9 (موسوم به نمایشگر بی کران) روانه بازار کرد.

    روند مذکور تا جایی ادامه یافت که حالا شرکت هایی مانند گوگل، وان پلاس و هوآوی نیز محصولات 18:9 خود را دارند و حتی اپل هم با پرچمدار آیفون X، به دنیای نسبت ابعاد کشیده تر وارد شده است. البته نمایشگر دیوایس مذکور از نسبت ابعاد تصویر 19.5:9 بهره می برد.

    آیا زمان خرید یک گوشی با نسبت ابعاد 18:9 فرا رسیده است؟

    نسبت ابعاد تصویر

    از آنجایی که نسبت ابعاد تصویر 18:9 هنوز در ابتدای راه قرار دارد، مهاجرت به آن چندان الزامی نیست. با این حال نسبت مذکور برای افرادی که از آن استفاده می کنند مزایایی هم به همراه دارد.

    نخست اینکه مهاجرت زودهنگام به نسبت ابعاد 18:9، کاربر را برای آینده آماده می کند؛ چرا که هر روز سریال های بیشتری با این نسبت ابعاد تصویر معرفی می شوند و حتی کارگردانان هالیوود هم در حال آزمایش آن هستند (فیلم سینمایی دنیای ژوراسیک در سال 2015 یکی از نمونه های آن است).

    نمایشگرهای کشیده امکان نمایش محتوای بیشتری را بدون نیاز به اسکرول کردن فراهم می کنند

    ثانیاً نسبت ابعاد 18:9 در گوشی های جدید قابلیت هایی مانند نمایش «Split-screen» یا تقسیم صفحه را بهبود می دهد و از این طریق مولتی تسکینگ واقعی را برای کاربران ممکن می کند. حتی بدون در نظر گرفتن قابلیت مذکور نیز نمایشگرهای کشیده امکان نمایش محتوای بیشتری را بدون نیاز به اسکرول کردن فراهم می کنند.

    با تمام این اوصاف، هنوز با فراگیری کامل نسبت ابعاد 18:9 فاصله داریم و فعلاً نمی توان از تمام مزایای آن بهره مند شد. چرا که همین حالا هم بعضی از فیلم های مدرن 18:9 در نمایشگرهایی با این نسبت، حاشیه سیاه دارند و بسیاری از اپلیکیشن ها نیز برای تطبیق خود با نسبت ابعاد 18:9 به مشکل بر می خورند.

    با این حال چشم انداز 18:9 در آینده روشن است؛ هرچند در مسیر فراگیری کامل با مخالفت هایی رو به رو خواهد شد و منتقدان سر راه آن خواهند ایستاد. با این وجود، عملکرد استاندارد 18:9 بسیار قابل توجه بوده و امید است روزی بتواند تمام محتواهای تصویری را حول یک نسبت ابعاد تصویر جمع کند.


    شما مخاطبين عزيز سايت تکاوران سایبری از اين پس با مراجعه به وب سايت ما مي توانيد جديد ترین مطاب را مطالعه کنید و از خواندن ان ها لذت ببريد

    وچنانچه انتقادي به سايت ما داشتيد مي توانيد در قسمت نظرات ما را در جريان بگذاريد

    سایت تکاوران سایبری


    سلام خدمت مخاطبين سایت تکاوران سایبری در اين پست مطالبی با ارزش و خواندنی قرار داده ایم امیدواریم با مطالعه آن نهایت استفاده را ببرید

    اگر از اين پست لذت برديد و خوشتون امده در صفحات اجتماعي خود به اشتراک بگذاريد تا ديگران هم استفاده کنند.

    و همچنين خواهشمنديم با نظرات و پيشنهادات خود ما را ياري بفرماييد

    با گذاشتن نظر در قسمت دیدگاه ها می توانید ما را در بهتر شدن یاری کنید

    فیلم Hereditary (موروثی) اثری است بدون ادعا که بدون تشریفات خاصی اکران شد؛ جنجالی به پا نکرد.؛ قرار هم نبود بحث‌برانگیز باشد. تریلری هم از این فیلم پخش شد که نوید یک قصه کلیشه‌ای را می‌‌داد. ولی گویا اری استر، کارگردان فیلم Hereditary در اولین فیلم بلند خودش توانسته کاری کند که درباره این اثر در ژانر وحشت، حرف‌های زیادی در قالب نقد داشته باشیم.

    • کارگردان: اری استر
    • استودیو تهیه‌کننده: پالم‌استار مدیا
    • بازیگران: تونی کوللِت، میلی شاپیرو، گابریل بِرن
    • بودجه: ۱۰ میلیون دلار

    Hereditary را اگر بخواهیم به چشم یک فیلم ترسناک ببینیم، طبیعی است که انتظار داریم صحنه‌های خون و خون‌ریزی در این فیلم وجود داشته باشد. یا حتی صحنه‌های ترسناکی که به صورت آنی، جلو چشم‌مان ظاهر شود. فیلم Hereditary از این حیث ترسناک نیست و تلاشی هم نمی‌کند این گونه ما را بترساند. Hereditary روایتگر قصه‌ای ترسناک است که می‌توان درباره‌اش ساعت‌ها بحث کرد.

    بررسی فیلم Hereditary

    کاراکتر چارلی پتانسیل بیشتری را در این فیلم‌نامه داشته ولی صرفا به شخصیتی تک‌ بعدی و یک بار مصرف تبدیل شد.

    فوتِ بزرگ‌ خاندانِ خانواده گراهام، سرآغاز جریانی است که باید در دو ساعت ما را سرگرم کند. این شخص به عنوان مادربزرگ خانواده، بنا به دلایلی نامعلوم دار فانی را وداع گفت. چرا و چگونه این ضایعه قرار است قصه‌ای ترسناک تعریف کند؟ تا انتهای فیلم جواب سر راست و دقیقی داده نمی‌شود. فقط می‌فهمیم خانواده گراهام درگیر طلسمی شده که از همان ابتدا، این جریان بوی مرگ می‌دهد. با این حال، قصه به قدری کشش دارد که ما را با خود همراه کند. فیلم Hereditary از لحاظ روایی بدون هیجان شروع می‌شود و رفته رفته قصه‌اش جان می‌گیرد؛ روایتش مثل فردی است که سکته کرده و با ماساژ قلبی، دوباره وی را احیا می‌کنیم.فیلم Hereditary به رسم آثار درام و بیوگرافی شروع می‌شود.اری استر می‌توانست  به جای حک کردن چند خط بی‌روح در ابتدای فیلم، صحنه مرگ مادربزرگ را در حد یک پلان به ما نشان دهد. البته گفته می‌شود فیلم‌برداری این اثر در بازه زمانی یک ماهه انجام شده و زمان تقریبی فیلم Hereditary در ابتدا سه ساعت تخمین زده شد!

    بررسی فیلم Hereditary

    اری استر، نماهای متنوعی را برای فیلم خودش استفاده می‌کند که در پسِ هر کدام هدفی نهفته. به عنوان مثال هدف این نما را در آخرین سکانس فیلم متوجه می‌شویم.

    المان‌های فنی و بصری فیلم Hereditary نسبت به عناصر فیلم‌نامه و شخصیت‌پردازی، تکامل یافته‌تر هستند.

    فیلم Hereditary اولین فیلم بلند اری استر است و این کارگردان در استفاده از نماهای خاص برای قصه‌اش، وسواس زیادی نشان داد. استر همچنین مدت زمان هر پلان را طولانی‌تر از سایر فیلم‌های این سبک در نظر گرفته تا بتواند حس و حال بهتری را در بیننده ایجاد کند. در همان ابتدای فیلم، نمای یک خانه درختی را می‌بینیم. صحنه کات نمی‌خورد. دوربین برمی‌گردد و درون خانه را نشان می‌دهد. همان دوربین به یکباره روی یک خانه‌ی مینیاتوری زوم کرده و بلافاصله صحنه بعدی را می‌بینیم که دیالوگ‌گویی‌ها شروع شده و در نهایت برداشت اول به پایان می‌رسد. به این ترتیب در طی ۷۰ ثانیه، بخشی از محیط خانه به شیوه‌ای تحسین‌برانگیز نشان داده می‌شود و جالب است که استر از لوکیشن خانه درختی، برای پایان قصه خودش نیز استفاده می‌کند اما این تنها وسواس استر جهت ارتقای فیلم خودش از لحاظ کیفی نیست.

    نحوه قرارگیری کاراکترها (میزانسن) در راستای دکوپاژ هر چه بهتر فیلم، توانسته کاری کند از تماشای این اثر تا آخرین لحظه لذت ببریم. استر به قدری در بخش فنی فیلم Hereditary خودش را غرق کرده که از سناریوی فیلم کاملا غافل ماند.

    بررسی فیلم Hereditary

    به چهره و میمیک صورت تونی کوللِت دقت کنید. بدون هیچ حرفی وی بهترین ستاره این فیلم است. پیش از این، در فیلم حس ششم نیز نقش ماندگاری از خود به یادگار گذاشته. جالب است بدانید کوللِت علاقه چندانی به بازی در ژانر وحشت ندارد ولی با خواندن سناریوی فیلم موروثی، این نقش را پذیرفته.

    استر از تمام پتانسیل قصه ترسناکش نتوانسته استفاده کند. با تماشای سکانس‌های متعدد این فیلم در می‌یابیم استر از فیلم بچه رزماری (Rosemary’s Baby) به شدت الهام گرفته و این قضیه، لطمه جدی به حس ترسناک بودن فیلم زده که در ادامه به چرایی این موضوع می‌پردازیم. Hereditary بیشتر به یک اثر رازآلود می‌ماند و اگر صحنه قطع عضو و یک صحنه استعمال مواد مخدر در این فیلم وجود نداشت، عوامل سازنده می‌توانستند این اثر را در رده‌بندی بالای ۱۳ سال تعریف کنند. روندی که نایت شیامالان معمولا در آثار ترسناک خودش به کار می‌گیرد.

    داستان فیلم Hereditary نه از لحاظ روایی، بلکه به ذات وهم‌انگیز است. هر چند روایت فیلم به گونه‌ای قابل قبول پیش می‌رود؛ نه خیلی کند و کسل‌کننده و نه خیلی سریع و عجولانه که نفهمیم ماجرا از چه قرار است. با این اوصاف اگر در حین تماشای فیلم دقت کنید، شاید شما هم حس می‌کنید قصه این خانواده بخت برگشته در چند قسمت متعدد برش خورده.

    بررسی فیلم Hereditary

    به نورپردازی دقت کنید. روی دو نفر از سه کاراکتر سایه افتاده و فقط پدر خانواده چهره‌اش تا حدودی مشخص است. این نما بیانگر این موضوع است که از این سه شخصیت، شاید تیپ شخصیتی یک نفر، عاقلانه باشد. چرا می‌گوییم شاید؟ چون روی صورت وی نیز سایه افتاده ولی حداقل بخش اعظمی از چهره‌اش مشخص است.

    شاید به خاطر همان بازه سه ساعتی تدوین اول است که فیلم Hereditary به این بلا گرفتار شد. این برش‌های بی‌حساب و کتاب باعث شده تا حفره‌های داستانی متعددی در قصه شکل بگیرد. چه خودتان را طرفدار سبک وحشت بدانید و چه ندانید، این امکان وجود دارد حتی پس از تیتراژ پایانی فیلم دقیقا متوجه نشوید چه بلایی سر شخصیت‌های داستان آمده و چگونه اهریمن «پیمون» به قصه وارد شد.

    از طرفی فیلم‌نامه از لحاظ منطقی نیز تعریفی ندارد. چارلی (میلی شاپیرو) و پیتر (الکس ولف) به عنوان دو فرزند خانواده اتفاقاتی را تجربه می‌کنند که قرار است ترسناک باشد. اما فیلم Hereditary اثری فانتزی شبیه به آثار دل تورو نیست که برخی از رویدادهای عجیب فیلم را جدی نگیریم. این فیلم در دنیایی رئال و واقعی جریان پیدا می‌کند. پس رفتار کاراکترها نیز باید مشابه با رفتار مخاطبی باشد که فیلم را می‌بیند. اگر خودمان را جای کاراکترهای این قصه قرار دهیم، مسلما واکنشمان نسبت به بسیاری از اتفاقات و فجایع قصه متفاوت با چیزی است که در فیلم Hereditary تماشا کردیم.

    بررسی فیلم Hereditary

    این روزها نماهای این چنینی در هر فیلمی دیده نمی‌شود.

    با تماشای سکانس‌های متعدد این فیلم در می‌یابیم کارگردان این عنوان از فیلم بچه رزماری (Rosemary’s Baby) به شدت الهام گرفته

    فیلم Hereditary شبیه به یک کتاب شعر زیباست. جلد زیبایی دارد، اشعار زیبایی در آن وجود دارد. ولی دریغ از یک رابطه و همبستگی بین اشعاری که شاعر برای ما سروده. آیا می‌توانیم استنتاج کنیم شعرهای این کتاب بد است؟ مسلما خیر. اولین فیلم بلند اری استر نیز حکایتی این چنینی دارد. او توانسته از مولفه‌های ژانر وحشت و رازآلود بهره ببرد ولی همبستگی و وحدتی بین عناصرش نمی‌بینیم. ایفای نقش بسیار خوب بازیگران و همچنین بازی بی‌نظیر استر با سایه‌ها و صد البته نورپردازی مریضِ این فیلم به شدت ستودنی است و می‌تواند کلاس درسی باشد بر سایر کارگردان‌های جویای نام در سبک وحشت. ولی این سکانس‌ها باید به گونه‌ای به اتمام می‌رسید که ما در هنگام تماشای این صحنه‌ها، دو متر از صندلی به هوا بپریم! نه اینکه دستمان را زیر چانه‌مان قرار دهیم و منتظر بمانیم تا بالاخره کارگردان کی تصمیم می‌گیرد ما را بترساند.

    وقتی که رومن پولانسکی در حال ساخت و تهیه بچه رزماری بود به تمام این نکات دقت کرد. پولانسکی مثل یک آشپز ماهر که بیش از ۱۰ سال سابقه دارد، از تمام ادویه‌هایش به نحوه احسن استفاده می‌کند. نه غذایش مثل فیلم دفع (Repulsion) شور از آب در آمد و نه مثل فیلم قاتلین شجاع خون‌آشام‌ها (The Fearless Vampire Killers) بی‌نمک!

    بررسی فیلم Hereditary

    وقتی می‌گوییم استر سایه‌ها و نورپردازی را به بازی می‌گیرد از چه حرف می‌زنیم؟ در این برداشت، دو منبع نور روبه‌روی هم وجود دارند. یک لامپ روشن در سمت راست تصویر می‌بینیم ولی منبع دومی در سمت چپ به چشم دیده نمی‌شود. آیا پیتر توان پذیرفتن حقیقت را دارد یا اسیر توهم و جنون خواهد شد؟ اری استر برای القای این کشمکش در مخاطب، سنگ تمام می‌گذارد. هر چند این دسته از برداشت‌ها به هیچ عنوان ترسناک نیست.

    جالب است بدانید استر پیش از نگارش فیلم‌نامه این اثر، خودش تقریبا به مدت سه سال حس کرده بدشانسی‌ و ناگواری‌هایی که بر سرش آمده به خاطر طلسم یا عوامل ماورالطبیعه است. پس او می‌توانست این قصه را به مراتب بهتر از این فیلم‌نامه کنونی در بیاورد. استر ریسک بزرگی کرد. او ترجیح داد فیلمش از لحاظ فنی، به اثری بهتری تبدیل شود تا اینکه سعی کند با ترساندن آنی مخاطب، برای چند لحظه او را سرگرم کند. وی ترجیح داد به زیبایی‌شناسی فیلم Hereditary توجه ویژه داشته باشد. کماکان اینکه در خلق بعضی از صحنه‌ها مثل تکان دادن گچ به صورت نامرئی جهت نگارش روی تخته، دردسر زیادی نیز کشیده.

    در هر صورت این همه روضه خواندیم تا برسیم به این نقطه که فیلم Hereditary به هیچ عنوان قادر نیست شما را مثل فیلم احضار (The Conjuring) بترساند. حتی اگر بگویید بالاخره یک صحنه وجود دارد که با تماشایش بترسم، به ضرس قاطع می‌گویم خبری نیست. ولی اگر فکر می‌کنید یک فیلم رازآلود با قصه‌ای جذاب، آن چیزی است که نیاز دارید، بدون شک فیلم Hereditary می‌تواند جوابگوی نیاز شما باشد.

     


    شما مخاطبين عزيز سايت تکاوران سایبری از اين پس با مراجعه به وب سايت ما مي توانيد جديد ترین مطاب را مطالعه کنید و از خواندن ان ها لذت ببريد

    وچنانچه انتقادي به سايت ما داشتيد مي توانيد در قسمت نظرات ما را در جريان بگذاريد

    سایت تکاوران سایبری